BELKİ...
Su ihmal edildiğinde toprak
Acımasız dudaklarındadır yalnızlığın
Toprak ihmal edildiğinde su
mahur bir şarkının nağmelerinde
Yitirmiş gözlerini ara sevdanın
Kim bilir belki bir gün
Kuşlar ve yıldızlar
Bulutlardan,göğün damarlarından
DAmlalar getirip avuçlarıma
Bir vurdumduymaz
Bİr mağrur akrebin tutuşup andığını
Bİr garip
Bİr lalezar suyun bulandığını
Anlatır dolunay çocuklarına
Halime tercüman olmalı dağlar
Duyamayan göremeyen bir kalbin
Büyüllü dalgınlığında
Sinemde kıvranan dalgalı ömrün
Her sonbaharında bir bahar ağlar
Çatlasın öfkeden zavallı fincan
Kİm bilir belki bir gün
Düşer de ardıma yollar ve yıllar
Sinemde su olur leylak ve sümbül
Bulunmaz ötenin sakladığı can
BELKİ DE BULUNUR AY IŞIĞINDA
Kalbim o heyelan gününde durdu
YOrgun bir ırmaktı; çırğınıyordu
Bir yol arıyorum denize doğru
Ölü bir geceden gündüze doğru
O müzmin şarkıyı unutmak için
Nağmeler devşirdim dudaklarından
Adınla Bulaşan bir ize doğru
Nasıl da sevmiştim dağları öyle
Şimdi ta yerlere değmiş başları
Çölleri bilmeyen yolcular gibi
Susacaksan, Sustur önce taşları
Sen de mi çeşmeyi kurutup gittin
Yılkı atlarını yürütüp gittin
Rüya mıydı yoksa yağmurda yanmak
Toprağa düşerken gökte uyanmak
Gözlerim buzlara saplandı yine
Demek ki kar yağdı kirpiklerine
Şimdi bir ıssızda,yar başındayım
Ölümü sevmenin telaşındayım
biraz cezbe kalıp kalbin ahına
Varmalı mahsur'un kıblegahına
Şimdi sultanları sevdiren masal
Mihrican yurdunda mahrem ve kutsal
Yok artık hayalin sarmaşığına
Belki de bulunur ay ışığında
BIRAKIP GİTTİĞİ ZAMAN
Demek ki bir şain
Sabrının son dervişi de öldürülmüş
Kan sızmak üzeredir harflerin asarında
Ateş bir kaç damla İhanet tebessümü
Bİr kuyudan Su çekmeyi bekleyen
Bahçıvanın rüyasında bir kalem
Bİr nergisin mağrur yapraklarına
Sen vefasız bir bahar kelebeği
Sen sadakat bilmeyen zavallı bir rüyasın
Dİye yazmak üzeredir
Demek ki bir şairin
Ruhunun son yangını da söndürülmüştür.
UZAK DUR!!!
Uzak dur, uzak duran çiçeğin kokusundan
Işıktan karanlığa süzülüp giden sudan
DAğılan bir yuvanın başını bekleyen kuş
Uzak dur ki,bakarsın tam göğsünde vurulmuş
O nasıl bir bahar ki,yollarına kan döker
O nasıl gökkuşağı,göğüne perdeler çeker
Uzak dur rahminde küf taşıyan analardan
Ruhunda gölgesini görmeyen aynalardan
Neyi var,beyazından mahrum bırakan canın
Neyi var, Sırkarına gülümseyen fincanın
Beri gel güle katran damlatan aşk kirinden
Uzak dur ihtirasın o mağrur şiirinden
Çemenzarı inciten her beladan uzak dur
İçindeki bin yüzlü karabela'dan uzak dur
aşk şiirleri, romantik şiirler, sevgili şiirleri, güzel şiirler, sevgi şiirleri
|
Yorumlar